باشگاه خبرنگاران جوان؛ بهزاد قبادی* - هفته سوم جنگ رو به پایان است. جنگی که برای آمریکا قرار بود در حد یک عملیات باشد، اما حالا به معادله جنگی پیچیده تبدیل شده است. جنگی که با گزاره‌های عجیب و غریبی در حال جلو رفتن است.

اینکه آمریکا محاسبات اشتباه داشته و ترامپ در باتلاق گیر افتاده، هم می‌تواند گزاره درست باشد و هم غلط! آیا ترامپ واقعا به تحریک نخست‌وزیر غاصب رژیم پلید صهیونی، به جنگ با ایران آمد؟ آیا رئیس‌جمهور آمریکا، در پاسخ به درخواست و برای کمک به عده‌ای بی‌وطن داخلی و خارجی، برای پایان جمهوری اسلامی وارد جنگ شد؟ برای پاسخ باید به چند مسئله توجه کنیم:

مسئله اول، هزینه‌های آمریکاست. طبق ادعای مسئولین آمریکایی و به گزارش CNN، ایالات متحده به طور میانگین بدون احتساب بسیاری از هزینه‌های لجستیکی و نیرو‌های مستقر در غرب آسیا و سایر هزینه‌ها، روزانه یک میلیارد دلار هزینه این جنگ می‌کند. اگر آن سایر هزینه‌ها هم به این ارقام اضافه شود، می‌توان تخمین زد که این رقم به بالای ۲ تا ۳ میلیارد دلار در روز برسد.

هزینه دیگری که آمریکا در این جنگ متحمل شده و خواهد شد؛ مسئله زیرساخت‌های نظامی آنها در منطقه غرب آسیاست. پایگاه‌های آمریکا از همان روز اول جنگ زیر رگبار موشکی و پهپادی ایران است و بسیاری از زیرساخت‌های حیاتی آن مورد اصابت قرار گرفته‌اند. رادار‌های میلیارد و میلیون دلاری، هواپیما‌های سوخت‌رسان و سایر تجهیزات آنها نابود شده‌اند.

هزینه بعدی، رشد قیمت انرژی در این کشور و سایر نقاط دنیاست که از بعد سیاسی فشار‌های سنگینی به ترامپ و کابینه او وارد می‌کند. میزان مصرف روزانه بنزین در آمریکا بر اساس داده‌های EIA معادل ۱.۳ میلیارد لیتر است. در بسیاری از ایالات این کشور، بنزین در حال افزایش مستمر قیمت است و به گفته شاهدان عینی در برخی ایالت‌ها، تا ۴۶ درصد رشد قیمت داشته است.

هزینه‌های دیگری از جمله سقوط تریلیون دلاری در بازار‌های سهام این کشور، آزادسازی ذخیره استراتژیک نفت ایالات متحده، کشته و زخمی شدن تعداد بالایی نیروی انسانی در جنگ، تنزل تئوریک هژمونی نظامی آمریکا به عنوان ارتش اول دنیا و تورم غذا در دنیا هم در این میان وجود دارد.

حال برگردیم به سوالات اصلی؛ آمریکا فریب مسائل اجتماعی داخل ایران یا فشار‌ها و لابی‌های نتانیاهو را خورد؟ آیا اسناد اپستین ترامپ را تحت فشار گذاشت؟ شما فکر می‌کنید با هزینه‌هایی که بخشی از آن را در بالا آوردیم، آمریکا فریب خورده است؟ احتمالا جواب منفی است! پس چرا آمریکا با همراهی رژیم اسرائیل، به ایران حمله کرد؟

منابع آماری اوپک می‌گوید که ایران به صورت میانگین، روزانه ۳.۳ میلیون بشکه نفت در روز تولید می‌کند. ظرفیت اسمی تولید نفت در ایران هم نهایتا و در بهترین حالت، به ۵ میلیون بشکه در روز برسد. آمریکا با اشغال ایران و تصاحب نفت آن، روزانه و در بهترین حالت ۵ میلیون بشکه در روز به چنگ می‌آورد (اگر هیچ مقدار نفت را برای داخل ایران در نظر نگیریم). عددی که به هیچ وجه نمی‌تواند توجیه این حمله مستاصلانه با آن همه هزینه به ایران باشد.

لازم به توضیح است که این رقم در بهترین حالت برای آمریکاست. درست است که ایران منابع نفت و گاز بسیار بالایی دارد، اما برداشت این منابع از خود آن مهم‌تر است. سال‌ها زمان خواهد برد تا بهره‌وری چاه‌های نفتی ایران را به حد عربستان یا به نزدیکی آن برساند. علاوه بر آن، تجربه اشغال عراق و افعانستان نشان داده که هزینه‌های سرسام‌آور برای آمریکا به وجود خواهد آمد.

مجددا به سوال اصلی باز می‌گردیم! چرا آمریکا به ایران حمله کرد و آیا این حمله از سر حمایت از شبه‌تروریست‌های داخلی یا تروریسم دولتی اسرائیل بود؟ باز هم خیر! قطعا نفت و منابع ایران، جبران هزینه‌های آمریکا را نخواهد داشت.

حالا به جواب برسیم. آنچه شواهد و قرائن می‌گوید، آمریکا امپراطوری می‌خواهد. به نوعی همان دهکده جهانی که رئیس و کدخدای آن ایالات متحده است. برای آن که کدخدا بتواند، ریاست کند، باید ابزار‌های قدرتش قوی و کامل باشد. برای کدخدای بی‌رحم و تمامیت‌خواه، هیچ چیز ارزش نیست به‌جز قدرت. نه آدم‌های ایرانی مخالف نظام، نه حتی آنقدر‌ها یهودی صهیونیست در اسرائیل.

خلیج فارس، پاشنه آشیل آمریکا در راه رسیدن به این امپراطوری بوده و هست. اسرائیل را برای باب المندب به درختان زیتون فلسطین بسته (که البته همان هم به دست یمن تقریبا مطمئن و امن نیست) و می‌خواهد ایران را اشغال کند تا بتواند بر این آبراهه هم تسلط داشته باشد. همان چیزی که اکنون نقطه قوت ما در جنگ فعلی است. تنگه هرمز!

بخش عمده نفتی که چین، رقیب اصلی آمریکا در راه رسیدن به امپراطوری مطلق خریداری می‌کند از تنگه هرمز و تنگه باب المندب به سمت چین می‌رود. کافیست که آمریکا بر ایران مسلط شود؛ بنابراین حاکم هر ۲ تنگه خواهد شد. در آن صورت با فشار سیاسی و نظامی، می‌تواند مانع فروش نفت کشور‌های خلیج فارس به چین شود و عملا آرزو‌ها و برنامه‌های چینی‌ها را به محاق ببرد.

از طرف دیگر، مسئله پترودلار هم برای آمریکا حیاتی است و زمزمه‌هایی مبنی بر از بین رفتن این اهرم جهانی ایالات متحده به گوش می‌رسد. تعریف ساده پترودلار این است که از دهه‌ها قبل، آمریکا کشور‌های خلیج فارس را مجبور کرد که نفت و گاز را با دلار این کشور خرید و فروش کنند و عملا پشتوانه دلار آمریکا تا حد زیادی، همین نفت و گاز است.

حالا با گسترش پیمان‌هایی مانند شانگهای و بریکس، ممکن است که این پشتوانه تا حدی برای آمریکا از بین برود و این کشور نتواند با چاپ پول بی‌رویه، تورم خود را صادر کند. اگر دلار‌های دنیا به چرخه اقتصاد داخلی آمریکا برگردد، تورم وحشتناکی سراغ آمریکا خواهد رفت که پیامد‌های باورنکردنی برای این کشور خواهد داشت.

زمانیکه این گزاره‌ها را کنار هم بگذاریم، مشخص می‌شود که شر مطلق آمریکا، تحمیل‌کننده این جنگ بر ایران است و با رفتار‌های رسانه‌ای غیرمستقیم و با بهانه‌های نامعقولی مانند مباحث هسته‌ای و امنیتی، می‌خواهد از زیر آن در برود. آمریکا عامدانه و به‌ناچار و با آگاهی از تبعات این جنگ، به سراغ ایران آمد. همانگونه که ترامپ بار‌ها گفته اثر حذف ایران، بار‌ها از اثر افزایش نرخ انرژی و سایر هزینه‌ها مهمتر است.

نکته مهم، اما این است که ایران ۴۷ سال است خود را برای احتمال چنین روزی آماده کرده و همه احتمالات را بررسی کرده است. اکنون آمریکا و ترامپ، در دام همین برنامه‌ریزی ایرانی‌ها افتاده و وضعیت «ارّه» برایشان رقم خورده است.

دلیل آنکه رئیس‌جمهور‌های پیشین آمریکا به ایران حمله نکردند و ترامپ این کار را انجام داد، از روی حماقت و نادانی او و کابینه‌اش نیست، از روی آن است که در هیچ دوره‌ای از روسای جمهور گذشته ایالات متحده، آمریکا تا این حد هژمونی خود را متزلزل نمی‌دید. سازمان‌های نوظهور مانند بریکس و شانگهای و کشور‌های دنیا این اقدام خودکشی‌وار را بر آمریکا تحمیل کردند.

ترامپ که شخصا تصمیم‌گیر نیست و مشاوران و اندیشکده‌های بسیاری پشت تصمیمات مهمی همچون جنگ با ایران هستند، به همین دلیل چاره‌ای جز آغاز این جنگ با ایران نداشت. نه می‌توانست بنشینید پایان هژمونی اقتصادی و سیاسی آمریکا را ببیند، نه حالا که به جنگ آمده می‌تواند پیش برود و به اهداف خود دست یابد.

مثل حاکمی که، حکم کرده ولی دست برایش خوب نیامده و حالا فقط، چون می‌خواهد کُت نشود، چند آسیب هم وارد می‌کند. حتی نمی‌تواند دیوانه‌وار زیر همه‌چیز بزند و بازی و حریف را از بین ببرد، چون با هر اقدام احمقانه‌ای، واکنش شدیدتری می‌بیند و سقوط خود را تسریع می‌کند.

*خبرنگار اقتصادی